• Τίτλος Έργου: «Phobia: ένα θέαμα»
• Θέατρο: ΕΘΝΙΚΟ - ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ, Α' ΣΚΗΝΗ
• Είδος παράστασης: PERFORMANCE
• Οδός:
• Τηλέφωνο:
• Ώρες:
• Διάρκεια παράστασης:
• Πρεμιέρα: 5 Μαΐου 2010
• Τελευταία παράσταση:
• Τιμές:
• Συντελεστές:
  Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
  Σύλληψη /Δραματουργία / Μουσική : ομάδα vasistas
  Σκηνικός χώρος: Έυα Μανιδάκη
  Κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος
  Συνεργασία στη δραματουργία: Λάμπρος Χρυσογονίδης
  Σύμβουλος στην κίνηση: Σοφία Μαυραγάνη
  Παίζουν: Ariane Labed, Ευθύμης Θέου, Naima Carbajal, Πέτρος Σταθακόπουλος
  Συμμετέχει χορωδία

Σημ.: Τα κενά πεδία θα συμπληρωθούν μόλις το Θέατρο ολοκληρώσει τον προγραμματισμό του.

• Λίγα λόγια που μας είπαν:
Phobia: ένα θέαμα
Η καινούργια παράσταση της ομάδας vasistas στο πλαίσιο του Group Hostel
από τις 5 Μαίου στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Α΄ Σκηνή
Φοβία: από το γεγονός στην θεαματοποίησή του.
Η πρόκληση και η χρήση του φόβου σαν μέσο χειραγώγησης.
Ενορχηστρωμένος πανικός σε αυξανόμενες δόσεις.
Μόνος μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα. Ισχυρή.
Στην παράσταση αυτή επιχειρούμε να δημιουργήσουμε μία μικρογραφία κοινωνίας, όπως η δική μας, που επιδιώκει τον απόλυτο έλεγχο και χειρισμό των πάντων, χρησιμοποιώντας δύο βασικά μέσα: το φόβο και το θέαμα.

Περισσότερα για την παράσταση
Το «Phobia: ένα θέαμα» προέκυψε από συλλογική συγγραφή κειμένων. Επιρροές και πηγές έμπνευσης αποτέλεσαν έργα των Henri Laborit, Guy Debord, Jean Baudrillard, Κωστή Παπαγιώργη, Michel Foucault και άλλων, καθώς και σύμβολα, εικόνες και λειτουργίες της πραγματικότητας που μας περιβάλλει.
Είναι ένα σχόλιο πάνω στην κοινωνία του θεάματος ή αλλιώς κοινωνία του φόβου. Μια παράσταση που συνδυάζει δύο ακραίες αισθητικές γραμμές: την - έως ένα βαθμό ρεαλιστική- πραγματοποίηση μίας διάλεξης, και την δημιουργία ενός οπτικό-ακουστικού περιβάλλοντος που απευθύνεται άμεσα στις αισθήσεις.
Αντικείμενο μελέτης αποτελούν άνθρωποι σε κατάσταση κρίσης, μέσα σε διαφορετικές φοβίες καθώς και η παρουσίασή των φοβιών αυτών στο κοινό.
Το σημαντικό δεν είναι τόσο το γεγονός αυτό καθεαυτό, δηλαδή το μέγεθος και η εκδήλωση της φοβίας, όσο η θεαματοποίηση της για το κοινό, δηλαδή το πώς τη χρησιμοποιούμε και για ποιο σκοπό. Διάθλαση της πραγματικότητας, διαστρέβλωση, αποπροσανατολισμός, χειραγώγηση.
Μάλλον κοινή σε πολλούς ανθρώπους κατάσταση: είσαι και αισθάνεσαι μόνος μέσα σε μια πραγματικότητα εικονική. Ισχυρή.
Απαλείφονται τα όρια ανάμεσα στο εγώ και τον κόσμο, την παρουσία και την απουσία, το ψέμα και την αλήθεια, το φαίνεσθαι και το είναι, το εδώ και το αλλού, την ενεργητικότητα και την παθητικότητα, την παράσταση και την αναπαράσταση.
Ο αυτοματισμός, σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου, μοιάζει να είναι προφανής όσο και αναπόφευκτος.
Το «Phobia: ένα θέαμα» δημιουργήθηκε σε διαφορετικούς χρόνους κατά τη διάρκεια της χρονιάς στην Αθήνα, τη Σαντορίνη, τη Μασσαλία και το Βερολίνο.
Η ομάδα  Vasistas ξεκίνησε τη δράση της στη Μασσαλία από ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων. Στη συνέχεια, τα περισσότερα μέλη της ομάδας εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα όπου και δημιούργησαν τη βάση εργασίας τους. Προηγούμενες παραγωγές της –σε σκηνοθεσία Αργυρούς Χιώτη -ήταν η παράσταση «Get Over It», που παρουσιάστηκε στη Γαλλία και στην Αθήνα με τον τίτλο «Φαίδρες», η «Κόκκινη σκουφίτσα – εγώ και ο λύκος μου», που παρουσιάστηκε στην Αθήνα και την Γαλλία και το «Silence» που παρουσιάστηκε στην Αθήνα, τη Σαντορίνη, τη Μασσαλία, και τέσσερις πόλεις της Κροατίας.

Κάποιες αρχές εργασίας των Vasistas:
- Επίκεντρο της δουλειάς μας είναι πάντα ο ηθοποιός. Αναπτύσσουμε τεχνικές αφήγησης, ανιχνεύουμε τα όρια των εκφραστικών μέσων που διαθέτουν οι ηθοποιοί, φιλτράρουμε, επεξεργαζόμαστε και κωδικοποιούμε τα εσωτερικά και εξωτερικά χαρακτηριστικά που αποτελούν την ιδιαιτερότητα του κάθε ηθοποιού. Κινητοποιούμε και εξασκούμε ως τα άκρα τη σωματική τους ενέργεια, επιμένοντας σε μια καθαρή και εξελισσόμενη σχέση με το χώρο και οπωσδήποτε τους θεατές.
- Αναζητούμε μία σκηνική γλώσσα που αυθαίρετα ονομάζουμε «ευαίσθητη γλώσσα του σώματος».
- Χρησιμοποιούμε τα απολύτως απαραίτητα σκηνικά αντικείμενα και αποφεύγουμε τα διακοσμητικά στοιχεία, την προ-ηχογραφημένη μουσική, τα ειδικά φωτιστικά εφέ. Συνθέτουμε τα δικά μας πρωτότυπα πολυφωνικά τραγούδια, χρησιμοποιούμε τις μητρικές μας γλώσσες και υλικά από την προσωπική εμπειρία του καθενός, ώστε να ενορχηστρώσουμε σε κάθε λεπτομέρεια ‘κινούμενες εικόνες’, δημιουργώντας το ρυθμό της ιστορίας μας, σαν μια μουσική χορογραφία σε παρόντα χρόνο.